han_nefkens

Follow Us On

Verspilde tijd

In een interview dat ik laatst gaf vertelde ik dat ik sinds ik weet dat ik seropositief ben iedere dag leef alsof het de laatste van mijn leven is.

Dat is natuurlijk niet helemaal waar, hoe kun je vijfentwintig jaar lang leven alsof het je laatste dag is? Na meer dan 9125 laatste dagen is iets van die kracht versleten. Hoezeer ik me ook realiseer hoe bijzonder het is dat ik er nog ben, de routine van het dagelijks leven sluipt toch in mijn bestaan. Ik moet vandaag bijvoorbeeld naar de bakker en heb nieuwe sokken nodig, niet iets waarmee je je op de laatste dag van je leven bezig zou houden.

Wat ik voel naast de blijheid en dankbaarheid om het leven is toch vooral een grote verantwoordelijkheid. Ik heb die extra tijd nu gekregen, vele anderen in mijn situatie hebben dat geluk niet gehad, en daarom moet ik die reservetijd zo zinnig mogelijk gebruiken. Dat legt een soms verpletterende druk op alles wat ik doe. ‘Is dit wel belangrijk?’ vraag ik me af wanneer ik met een reisboek op de bank ga zitten. Moet ik niet iets serieuzers lezen, iets over de hersenen of het onderbewuste of de biografie van Picasso? Of beter nog, moet ik niet gaan schrijven? Ik schrijf graag stukjes, maar ik vind dat ik eigenlijk een boek moet schrijven, iets serieus, iets wat echt is, fictie dus.

Maar er is blijkbaar een hoeveelheid tijd die je moet verdoen. Soms betrap ik me erop dat ik maar wat voor me uit zit te staren of door de open balkondeuren naar de bloeiende bougainville in de tuin van de buren kijk. Dan weer fantaseer ik dat ik in Mexico ben en door de straat wandel waar we woonden. Of ik surf wat op internet, ik bekijk een filmpje op YouTube en bezoek de sites van mensen die ik op Facebook ben tegengekomen – die van een Nederlandse schrijver brengt me bij een Russische dichter en zo kom ik bij een Argentijnse musicus terecht. Ik voel me reuze schuldig dat ik die zo kostbare uren verspil. Iedere avond neem ik me voor het de volgende dag anders te doen en iedere volgende dag doe ik het weer net zo.

Het is niet allemaal verloren tijd, ik doe dingen, ik schrijf, ik organiseer tentoonstellingen, ik roep kunstbeurzen, literaire beurzen en prijzen in het leven.