han_nefkens

Follow Us On

Paas-zen

Veel lopen doet Ollie niet meer, maar hij komt nog wel graag buiten om naar mensen en andere hondjes te kijken. Daarom heeft Felipe een plastic fruitkistje op een plank met wieltjes gemonteerd. Een houten lat met daaraan een soort handvat maakt dat we Ollie kunnen duwen.

Het eerste stukje loopt hij nog. Hij snuffelt wat en doet een plas, maar al gauw kijkt hij ons aan. We begrijpen meteen dat hij in het kistje wil. Ik blijf me verbazen over hoe onnodig woorden zijn in onze communicatie.

Prinsheerlijk zit hij dan in zijn Olliemobiel en kijkt tevreden rond. De mensen uit de buurt lachen en zwaaien naar hem, Ollie reageert met een klein knikje, ingehouden en stijlvol, in overeenstemming met zijn nieuwe rol.

Terwijl hij Ollie naar het parkje achter het Museum voor hedendaagse kunst duwt, zegt Felipe dat dit hem doet denken aan de tijd dat hij mij in een rolstoel door de gangen van het AMC reed; ook ik kon er maar geen genoeg van krijgen. Ik doe mijn best me daar niets meer van te herinneren.

We hebben alleen maar aandacht voor het moment – voor Ollie die zijn hoofdje optilt om te genieten van de voorjaarszon, voor zijn blik naar ons wanneer hij wil dat we even stilstaan. We moeten vooral niet gehaast lopen, maar langzaam, zodat we de tijd achterlaten, in de hoop dat die ons dan zal vergeten.

Thuis gaat het door. We kijken naar Ollie wanneer hij zich behaaglijk uitstrekt op de kelim en daarna aangeeft dat hij tussen ons in wil zitten terwijl we op de bank de zondagskrant lezen. Ik slaap tegenwoordig zonder oordoppen, zodat ik beter naar zijn gesnurk kan luisteren, het gesnurk dat de reden was waarom ik negenenhalf jaar geleden begon met het indoen van oordoppen. Nu helpt Ollies geronk me om in slaap te komen en pas wakker te worden wanneer ik het getrippel van zijn pootjes op het parket hoor.

Tibetaanse monniken zitten uren op hun matjes om in een perfecte staat van mindfulness te komen.