han_nefkens
Han Nefkens:

Geven is een van de meest onderschatte waarden in de maatschappij.

Follow Us On

‘Ik schrik omdat ik bang ben het slapende virus wakker te schreeuwen met zo veel enthousiasme over wat er in 2009 staat te gebeuren. Het is alsof ik het lot tart.’

Dit schreef ik vijf weken geleden in mijn stukje ‘De tijd nemen’. Dat ik er ineens van uit durfde te gaan dat ik er over twee jaar nog zou zijn, maakte me een beetje nerveus. Niet omdat het onrealistisch zou zijn, alles was onder controle, maar ik voelde een irrationele angst dat zo veel bravoure onmiddellijk zou worden afgestraft door het leven. ‘Mijn gevoel komt niet overeen met de werkelijkheid’, schreef ik. Maar mijn gevoel had het dus toch bij het rechte eind. Ik wist het toen nog niet, maar het virus heeft zich ondertussen zo wete...

lees verder
laatste boek

Ter gelegenheid van het tienjarig bestaan van de H+F Collectie was van juni tot oktober 2011 een tentoonstelling te zien in Museum Boijmans Van Beuningen. Bij deze tentoonstelling is een bijzondere catalogus verschenen waarin de vele activiteiten van Han Nefkens – zijn schrijverschap, zijn kunstaankopen en -initiatieven, zijn modeprojecten en zijn inzet voor de aidsproblematiek – aan bod komen.

Anders dan een gewone catalogus bevat Han Nefkens – 10 jaar mecenas ook ruim veertig literaire non-fictieteksten. Daarin vertelt Nefkens over zijn drijfveren, over zijn fascinatie voor kunst en kunstenaars, over de ontwikkeling die hij als mecenas heeft doorgemaakt en over zijn dromen voor de toekomst. Dit maakt deze catalogus net zo veelzijdig als Han Nefkens zelf.

‘Er is niet zo gauw één term te vinden die het hele spectrum omvat van wat ik doe. Wel loopt er een vaste rode draad door al mijn activiteiten. Wat ik beoog met mijn kunstinitiatieven, de aidsprojecten, mijn schrijven – met mijn hele leven – is delen. Delen is het meest doeltreffende tegengif tegen de eenzaamheid die we allemaal voelen.’

Han Nefkens – 10 jaar mecenas is te bestellen via Bol.com en Museum Boijmans Van Beuningen.

Lees hier drie fragmenten uit Han Nefkens – 10 jaar mecenas:

Afwezig

Bernard Frize

Groene zuurtjes

tekst

Het is verraad, ontrouw na de dood.

Ik denk aan de Engelse serveerster in de cafetaria van de dierentuin waar ik met Victor op een terrasje zat. Ze riep de naam uit van de aftershave die ik droeg. We moesten er om lachen, mijn broer en ik, we imiteerden haar accent en zeiden ‘Fahrenheit’ tegen elkaar zoals zij het uitsprak. Mijn broer vond het ook een lekkere geur. Het kwam niet vaak voor dat hij een complimentjes gaf, dat betekende dat Fahrenheit speciaal was.

Victor hield van dierentuinen, we hebben er samen heel wat gezien.

Ik heb een paar keer eerder op het punt gestaan van aftershave te veranderen, maar besloot het niet te doen. Ik weet niet hoe Victor over andere geuren denkt, de geuren die sinds februari 1992 op de markt zijn gebracht kent hij natuurlijk niet, met Fahrenheit kan hij me altijd terugvinden.

Zelf ruik ik het allang niet meer, andere mensen des te sterker. Wanneer je iets niet meer ruikt, kun je niet goed doseren. Dat is mijn probleem, ik kan niet doseren.

Het flesje met nieuwe aftershave heb ik al lang geleden gekocht. Maanden heb ik getwijfeld, maar vanochtend gooide ik de halfvolle fles Fahrenheit in de prullenmand en opende het nieuwe pakje. Ik sprenkelde wat op, een paar druppels maar, vooral niet te veel, ik moet er nog aan wennen.

Zou deze verandering van geur betekenen dat ik voor mezelf toegeef dat Victor me nooit meer zal vinden? Betekent het dat ik het opgeef? Of betekent het dat ik aanvaard dat de dood betekent dat het leven is afgelopen? Voorgoed.

Is het een overwinning of een nederlaag? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik mezelf nu voor het eerst in elfenhalf jaar ruik.

Ik ruik niet meer vertrouwd. Ik ruik naar nu. Maar misschien vindt Victor me toch terug, ondanks die andere geur. Met die gedachte heb ik het gedurfd. Ik vind steeds nieuwe manieren om mezelf voor de gek te houden, de ene leugen is nog ingenieuzer dan de andere. De meest ingenieuze leugen heb ik nog niet bedacht – de leugen die de waarheid laat zien is kunst, zo goed kan ik nog niet liegen.

Misschien is er iets anders waaraan mijn broer me kan herkennen. Misschien herkent hij me niet aan mijn geur, maar aan wat ik denk. Misschien herkent hij me aan dat ik aan hem denk. Nog steeds.

oktober 2003