han_nefkens

Follow Us On

Liegen

Het was zo onverwacht dat ik het bijna niet kon geloven, maar het meisje dat schuin tegenover mij in de metro zat was inderdaad Tiempo prestado aan het lezen, de Spaanse vertaling van mijn boek De gevlogen vogel. Ze had donker haar, donkere ogen en een bleke huid, ik schatte haar op een jaar of drieëntwintig. Ze was ongeveer op de helft van het boek en kneep af en toe haar ogen fijn, alsof het haar moeite kostte een woord te ontcijferen. Even zag ik het begin van een glimlach op haar gezicht.

Nog nooit eerder was het me overkomen dat ik een onbekende een boek van mij zag lezen. Ik vroeg me af of ik haar zou aanspreken. Wat zou ik dan zeggen? Ik ben de schrijver van het boek? Zal ik het voor je signeren? En wat zou zij dan zeggen?

Zou ze me herkennen van de foto op de omslag wanneer ze op zou kijken? Ik heb een andere bril, zie er niet hetzelfde uit.

Zo zaten we daar een aantal minuten, zij las en ik probeerde niet al te opvallend naar haar te kijken. Ineens keek ze op, we waren blijkbaar vlak bij haar halte. Ze vouwde een oortje in de bladzijde waar ze gebleven was, sloot het boek, stopte het in haar tas en stond op. Ze liep langs me zonder naar me te kijken en ging voor de deuren staan. Toen de metro weer optrok zag ik haar door het raam nog even op het perron lopen, haar tas over haar schouder.

Het was niet alleen voor het eerst dat ik zag dat iemand mijn boek las, het was ook voor het eerst dat ik me realiseerde dat volkomen onbekenden een kijkje in mijn leven kunnen nemen, dat ze kunnen lezen wat ik voel en denk, wie ik ben. Natuurlijk is dat vanzelfsprekend wanneer je dat wat je hebt geschreven laat uitgeven, maar ik had daar nooit zo aan gedacht, tot ik het werkelijk voor me zag.