han_nefkens

Follow Us On

Fantoompijn

    Alsof ik niet anderen maar vooral mezelf moet overtuigen, blijf ik het herhalen: het is een kwestie van houding, positief denken, blinkende dubbeltjes zoeken op het strand in Noordwijk, halfvolle glazen zien. Waarom klik ik dan toch tussen het beantwoorden van twee mails door de map met foto’s van Ollie open, terwijl ik zijn groezelige beertje tegen mijn wang druk?

    Om zeven uur ’s avonds, het uur van De Grote Avondwandeling, is de lege helft nog veel heftiger aanwezig. Is het omdat ik het halfvolle glas tot op de bodem heb leeggedronken? Binnen komen de muren op me af, maar buiten is het net zo erg. Ik kan geen stap zetten zonder over een herinnering aan Ollie te struikelen.

    Ik loop over de Ronda San Antonio, met mijn ziel niet onder mijn arm, maar als een baksteen in mijn maag. Net als altijd kom ik de Bulgaarse meisjes tegen, bleek met hun peroxidehaar. Ik snel langs het tandeloze oude mannetje dat in zichzelf praat, de Afrikaanse immigrant in zijn felblauwe joggingpak en de mevrouw die zelfs nu het 29 graden is haar donkerbruine jas aan heeft.

    Ik wil weg, maar ik weet niet waarheen. Moet ik naar de sportschool? De supermarkt? De boekenwinkel? Gucci? Wat jammer dat ik geen alcoholist ben of hoerenloper, dan had ik iets om de aandacht af te leiden van die steen in mijn maag.

    Maar dan realiseer ik me dat ik helemaal niets hoef te doen. Ik hoef niet weg te rennen – al is het een instinctieve reactie om onze vinger terug te trekken wanneer we ons ergens aan branden. Ik laat de brand nu juist toe, ik voel het schroeien en merk op dat ik het voel, ik ben er en tegelijkertijd observeer ik het van een afstandje.

    Ik ga zitten op het terras van Les Tres Tombs. Hier zaten Ollie en ik vaak rond het schemeruur. Mijn hand glijdt onder mijn stoel en maakt zo’n twintig centimeter boven de straat een aaiende beweging. Alleen door Ollies afwezigheid vaak genoeg te strelen, zal ik aan de pijn gaan wennen.