han_nefkens

Follow Us On

Dubbeltjes in het zand

Ik blijf verbaasd over het onlangs door mij ontdekte feit dat onze hersenen plastisch zijn, nat zand waarin je zelf groeven kunt aanleggen. Het is een kwestie van met vaste hand je gedachten in de banen leiden waar je heen wilt, lees ik net. Zeuren over wat is geweest en je bezorgd maken over wat misschien zal komen, is zinloos. Volgens het boek dat nu op mijn nachtkastje ligt, kun je beter denken aan iets wat je wel een prettig gevoel geeft, dat draagt uiteindelijk meer bij aan het bereiken van wat je voor ogen hebt.

Ik ben bevoorrecht dat ik zo veel mogelijkheden krijg om mijn gedachten positief te richten. Ik mag oefenen wanneer ik de boom zie waar Ollie iedere avond rond zeven uur tegenaan plaste, ik zeg het tegen mezelf wanneer ik in café Zurich ga zitten, waar hij altijd vanonder mijn stoel naar de voorbijgangers keek. Ik denk het wanneer ik ’s avonds om zeven uur op de bank lig en de kracht niet heb om een nieuwe video op te zetten, wanneer de doperwten naar staal smaken en de arroz negro naar terpentine ruikt, wanneer mijn hoofd vol watten zit.

Ik leef momenteel in een grote gouache. Ik houd eigenlijk van strak, sterk en recht, niet van dat verregende gepruts. Maar het is de kunst te zoeken naar dat wat niet meteen in het oog springt – en dan blijkt er toch altijd iets bijzonders te zijn, zelfs in mijn verregende aquarel.

Het doet me denken aan de strandwandelingen die ik als jongetje met mijn moeder maakte in Noordwijk. We gingen dubbeltjes zoeken in het zand en altijd vonden we er wel een paar, soms ook kwartjes en een keer zelfs een rijksdaalder. Natuurlijk ging het niet om het geld – niet alleen, in ieder geval – het ging erom bewezen te zien dat er overal iets voor je verborgen ligt.